Συγκέρασμα

Ακούω την βροχή να με ποτίζει
Δεν μ’ αρέσει κι αντιστέκομαι
Συνήθισα τη σκληρότητα μου
Κι δυσανασχετώ
…
Κι’ όμως αυτή επιμένει,
σταγόνα με κεντά,
σταγόνα με μαλακώνει
Να συνηθίζω τα χνώτα της
Να με γονιμοποιεί
…
Δεν είμαι πια ίδιος
Δεν είναι πια ίδια
Είμαστε μία ένωση νερού και χώματος
Μία στιγμιαία αφή ουρανού και γης